In memoriam

In memoriam.

Bentley 03-07-2007—–03-02-2014 Veel te jong van mij weggenomen.

 

4244738067_2eda9db235_o

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

03 Februari 2014, een zwarte dag voor mij. Deze dag moest ik om 16:00 uur bij de huisarts zijn. 1 uurtje ben ik weggeweest en daar vonden we mijn oogappel, mijn pracht meisje, mijn prinsesje zoals ik haar altijd liefkozend noem, dood in het midden van de kamer. Mijn wereld staat helemaal op zijn kop, de grond zakte onder mijn voeten vandaan, kortom een grote schok om mijn engel daar zo te zien liggen. Bentley mijn ALLESIE is niet meer.

 

Wij hebben samen een lange weg afgelegd, ontelbare wandelingen en ‘avonturen’ beleefd, nooit kan ik dit meer beleven met jou mijn prinsesje,

nooit meer in die prachtig ogen kijken,

nooit meer over dat olijke bolletje kunnen aaien,

nooit meer het nibbelen aan mijn oor voelen zoals jij dat zo liefkozend kon doen,

nooit meer jou koppie op mijn schouder voelen,

nooit meer alles uit de kast halen om je zinnetje te krijgen, zoals jij alle trucjes en kunstjes die je maar kon bedenken achter elkaar uitvoerde,

nooit meer zien hoe jij bedenkt hoe je iets kan oplossen, nooit meer een heerlijke knuffel want dat kon je als de beste,

nooit meer je warme lijfje tegen mij aan voelen,

nooit meer lachen en soms boos worden om je streken

nooit meer genieten van je heerlijke enthousiasme in alles wat je deed,

nooit meer achter je geliefde balletje aan

nooit meer een begroeting als ik thuiskom, jij was altijd als eerste

nooit meer een kluif in mijn hand duwen, mij aankijkend van ‘als jij dit vasthoud maakt het voor mij een stuk makkelijker, of je kon de rest van de merg er niet uit krijgen.

nooit meer jou kunnen fotograferen, mijn mooie model

nooit meer  BENTLEY  en IK.

Wat doet het pijn mijn engel om jou te moeten missen, zo plotseling weggerukt, zo ondenkbaar en onwerkelijk. Maar o zo waar.

Maar meisje de ‘nooit meers’ en nog veel meer zijn enorme dierbare herinneringen, die ik mijn leven lang meedraag in mijn hart.

Dat jij alleen hebt moetsen sterven dat raakt mij nog het meest, geen afscheid van je kunnen nemen, je niet in mijn armen kunnen nemen, een hard gelag.

Je bent nu weer thuis, je krijgt een mooi plekje hier in huis.

Meisje het ga je goed, rust zacht. Als ik naar de hemel kijk dan zoek ik je ‘de schitterende en helderste ster’.

Dag meisje ik draag je mijn hele leven met mij mee. Dankjewel Bentley ik mocht  6 jaar en 7 maanden voor je zorgen, van je houden en van je genieten.

 

Herfst in Uden-28

 

1966912_552643408189695_9111317222655637415_n

Missing You

I stood by your bed last night, I came to have a peep.
I could see that you were crying. You found it hard to sleep.

I whined to you softly as you brushed away a tear,
“It’s me, I haven’t left you, I’m well, I’m fine, I’m here.”

I was close to you at breakfast, I watched you pour the tea,
You were thinking of the many times your hands reached down to me.

I was with you at the shops today. Your arms were getting sore.
I longed to take your parcels, I wish I could do more.

I was with you at my grave today, You tend it with such care.
I want to re-assure you, that I’m not lying there.

I walked with you towards the house, as you fumbled for your key.
I gently put my paw on you, I smiled and said “It’s me.”

You looked so very tired, and sank into a chair.
I tried so hard to let you know, that I was standing there.

It’s possible for me to be so near you everyday.
To say to you with certainty, “I never went away.”

You sat there very quietly, then smiled, I think you knew…
in the stillness of that evening, I was very close to you.

The day is over… I smile and watch you yawning
and say “Good-night, God bless, I’ll see you in the morning.”

And when the time is right for you to cross the brief divide,
I’ll rush across to greet you and we’ll stand, side by side.

I have so many things to show you, there is so much for you to see.
Be patient, live your journey out… then come home to be with me.
~ The Brunson Chronicles — met Brenda S. Adams en Cheryl Elliot.

Vanaf Vandaag

Vandaag begraaf ik jou in mij
Niet in de aarde, niet in die kist
Niet bij die bomen in de ochtend mist
Daar ben jij niet, jij bent veilig in mij
Vandaag begraaf ik jou in mij
Niet bij die steen daar, die lange rij
Al die oude namen, daar hoor jij niet bij
Nee vandaag begraaf ik jou in mij
Dan kan ik met je praten en antwoord geven
Dan blijf je leven in mijn leven
Neem m’n ogen en kijk met mij
Neem m’n voeten en loop met mij
We gaan naar huis toe, wij allebei
Vanaf vandaag leef jij in mij
Vandaag begraaf ik jou in mij
Zal je niet zoeken waar je nu bent
Blijf maar bij ons hier waar je iedereen kent
Jou plaats aan tafel hou ik voor je vrij
We zullen lachen en weer plannen maken
Zal met je slapen en met jou ontwaken
Neem m’n mond en lach met mij
Neem m’n handen en voel met mij
Wat je nog doen wou, doe ik erbij
Vanaf vandaag leef jij in mij
Haal weg dat kruis en al die witte bloemen
Verscheur de krant waar in ze jou naam noemen
Neem m’n ogen en kijk met mij
Neem m’n hart en leef met mij
Want jou dood is nu voorbij
Vanaf vandaag leef jij in mij
Zal twee levens leven
Met jou in mij
4244738067_2eda9db235_o
1966912_552643408189695_9111317222655637415_n
Herfst in Uden-28